Objawy ZNAMIONA BARWNIKOWE przyczny. Czym jest skóry, ujawniającymi się niejednokrotnie w.

Czy pomocne?

Znamiona barwnikowe leczenie

Definicja ZNAMIONA BARWNIKOWE: Znamiona barwnikowe - są wrodzonymi nieprawidłowościami skóry, ujawniającymi się niejednokrotnie w późniejszym okresie życia. Nie są dziedziczne. Najogólniej dzielimy je na melanocytowe i komórkowe. Inicjalne chirurgiczne usuwanie złośliwiejącego znamienia w bardzo wielu sytuacjach ratuje życie ludzkie. Znamiona melanocytowe Znamiona te (nazwa pochodzi od melanocytu - komórki produkującej barwnik skóry, melaninę) podzielone są na naskórkowe i skórne. Do ekipy pierwszej należą tak zwany znamiona płaskie i plamy soczewicowate. Znamiona płaskie znajdują się na poziomie skóry, są odgraniczone od otoczenia, nie wywołują jakichkolwiek choroby. Powiększają się wraz ze wzrostem dziecka. W razie przewlekłego drażnienia mogą być punktem wyjścia złośliwego nowotworu skóry - czerniaka. Zdarza się to jednak rzadko. Plamy soczewicowate bywają wrodzone i nabyte. Wyglądem są do siebie bardzo podobne - drobne, liczne plamki barwy brunatnej o różnych odcieniach. Przypominają piegi, lecz są nieco większe i bardziej odgraniczone. Wrodzone plamy soczewicowate pojawiają się w dzieciństwie - na ogół na skórze pleców i klatki piersiowej. Natomiast plamy nabyte mogą pojawiać się pod wpływem promieni słonecznych (plamy soczewicowate słoneczne) albo u osób starszych (plamy soczewicowate starcze). Mogą one być pojedyncze albo liczne, zazwyczaj zlokalizowane są na skórze odkrytych części ciała (twarz, ręce, przedramiona). Pojawiają się liczniej latem i o tej porze roku również ciemnieją. Plamy soczewicowate słoneczne mogą etapowo samoistnie zanikać. Z kolei starcze mają charakter zmian trwałych.Bardzo niebezpieczne są tak zwany złośliwe plamy soczewicowate, będące regularnie punktem wyjścia czerniaka. Są one ciemne i na ogół nieregularnie zabarwione, niekiedy nieco uwypuklone. Występują na twarzy, częściej u kobiet i u osób w starszym wieku. Rozwijają się wolno, a w przypadku ich przekształcenia się w czerniaka przebieg dolegliwości jest w miarę łagodny. Znamiona błękitne należą do skórnych znamion melanocytowych. Komórki barwnikowe są tu umiejscowione dość głęboko w skórze, zazwyczaj na twarzy i kończynach. Znamiona przybierają barwę od jasnoniebieskiej do czarnej. Należą do tak zwany bezpiecznych znamion, tzn. rzadko są punktem wyjścia czerniaków. Znamiona komórkowe Występują bardzo regularnie, a dzieli się je na łączące, skórne i mieszane. Mogą mieć kolor zbliżony do barwy skóry, a również jasnobrunatny, aż do bardzo ciemnego. Ich powierzchnia bywa gładka, brodawkowata, zrazikowa, mogą być płaskie, wypukłe, guzowate, nawet uszypułkowane i owłosione. Praktycznie u każdego człowieka można stwierdzić kilkanaście zmian tego typu. Ryzyko ich zezłośliwienia jest niewielkie. Najbezpieczniejsze są znamiona wyniosłe uszypułkowane i owłosione, najgroźniejsze - wrodzone i dysplastyczne.O niebezpieczeństwie rozwoju czerniaka mogą świadczyć następujące symptomy: zwiększenie się albo pogrubienie znamienia; zmiany zabarwienia - przebarwienie, odbarwienie, regularnie nieregularne; odczyn zapalny, zaczerwienienie, obrzęk znamienia; krwawienie, ranki, strupki w obrębie znamienia; świąd. Odmiana wrodzona znamienia barwnikowego ma zazwyczaj bardzo spore wymiary, niekiedy nierównomierną, brodawkującą powierzchnię, bywa owłosiona. Mimo że te cechy uchodzą za "bezpieczne", znamiona wrodzone regularnie złośliwieją. Czasami znamiona te obejmują cały tułów. Znamię Suttona występuje najczęściej u dzieci i młodzieży, zazwyczaj na tułowiu. W otoczeniu typowego znamienia komórkowego pojawia się wąski rąbek kompletnie odbarwionej skóry, który etapowo się rozszerza. W dalszym przebiegu samo znamię najczęściej spłaszcza się, a nawet kompletnie zanika. Pozostała odbarwiona plama może utrzymywać się trwale, aczkolwiek nierzadko ponownie przybiera zabarwienie skóry prawidłowej. Znamię Spitz do niedawna nosiło nietrafioną nazwę czerniaka młodzieńczego. Znamiona te gdyż nie ulegają zezłośliwieniu, a swą dawną nazwę zawdzięczają podobieństwu w obrazie histologicznym do czerniaka. Pojawiają się najczęściej u młodzieży na twarzy, rzadziej na kończynach. Są zazwyczaj pojedyncze, barwy czerwonej albo sinawej, czasem w otoczeniu zmiany głównej występują drobne guzki - satelity. Znamiona dysplastyczne charakteryzują się następującymi cechami: zazwyczaj występują u kilku członków rodziny; bywają liczne; są większe od zwyczajnych znamion, mają nieregularne kształty i zabarwienie (w obrębie jednego znamienia różne odcienie brązu, różu i czerni); bywają płaskie, wyniosłe, płasko-wyniosłe; nie mają wyraźnego odgraniczenia. Pojedyncze znamiona dysplastyczne stwierdza się u 5 - 8% ludzi rasy białej, a tak zwany zespół znamion dysplastycznych występuje regularnie rodzinnie. Umiejscawiają się na skórze całego ciała, również na skórze owłosionej głowy, gdzie są wyjątkowo niebezpieczne z racji na stałe drażnienie i utrudnioną obserwację. Znamiona dysplastyczne pojawiają się najliczniej od 6. miesiąca do 30. roku życia, lecz również i później, aczkolwiek w mniejszej liczbie. U części osób ustępują samoistnie. Tego typu znamiona częściej niż inne rozwijają się w kierunku czerniaka, dlatego także wymagają stałej obserwacji lekarskiej (kontrola co 3 - 12 miesięcy) i skutecznej ochrony przed nasłonecznianiem. Piegi i ostudy To są zaburzenia barwnikowe nie będące w istocie znamionami, lecz wykazujące podobieństwo do nich (w szczególności do plam soczewicowatych i znamion barwnikowych płaskich).Piegi to drobne, brunatne plamki umiejscowione na skórze okolic ciała szczególnie narażonych na działanie światła słonecznego - twarz, dłonie, ramiona, przedramiona. regularnie kojarzone są z jasną karnacją ciała, rudymi włosami i młodym wiekiem. Mają charakter dziedziczny, utrzymują się od wieku dziecięcego poprzez całe życie, aczkolwiek w starszym wieku są mniej nasilone. Wiosną i latem pod wpływem nasłoneczniania są bardziej widoczne (piegi majowe, piegi letnie).Ostudy to nieregularne plamy o zabarwieniu od żółtobrunatnego do ciemnobrunatnego, występujące najczęściej na twarzy, głównie u kobiet. Mogą być spowodowane ciążą ( zazwyczaj pojawiają się w pierwszych miesiącach ciąży i ustępują samoistnie po porodzie), zaburzeniami miesiączkowania, stanami zapalnymi jajników, zaburzeniami wewnątrzwydzielniczymi ( dolegliwości tarczycy, nadnerczy, przysadki mózgowej), chorobami wątroby, wyniszczeniem, niektórymi lekami (na przykład doustnymi środkami antykoncepcyjnymi). regularnie pojawiają się po wykorzystaniu w słoneczny dzień kosmetyku zawierającego środek światłouczulający. Metody usuwania znamion barwnikowych Przy usuwaniu znamion barwnikowych należy zachować sporą ostrożność. Ocena znamion jest nadzwyczajnie trudna, nawet przy zastosowaniu specjalnego przyrządu - dermatoskopu. Ogromną rolę odgrywa tu doświadczenie i wiedza lekarza. Przewarzająca część znamion usuwana jest jedynie w celach kosmetycznych. Z kolei w razie żadnych podejrzeń co do odmiany znamienia najbezpieczniejszą sposobem jego usunięcia jest leczenie chirurgiczne i badanie histopatologiczne usuniętej zmiany. Leczenie plam soczewicowatych prowadzi się jedynie w celach kosmetycznych. Bazuje ono na łagodnym zamrażaniu płynnym azotem. Wszelakie środki wybielające są ( zazwyczaj nieskuteczne, a ich wykorzystywanie grozi pojawieniem się odbarwionych plam. Nie dotyczy to oczywiście złośliwych plam, które usuwa się chirurgicznie z marginesem zdrowej skóry. Znamiona barwnikowe komórkowe usuwa się również tylko w celach kosmetycznych. W najwyższym stopniu wskazane jest leczenie chirurgiczne bez usuwania marginesu zdrowej skóry. Umożliwia to wykonanie badania histopatologicznego i potwierdzenie rozpoznania lekarskiego. Z kolei ze znamion tych nie wolno pobierać wycinków do badania z racji na niebezpieczeństwo ich zezłośliwienia pod wpływem drażnienia. Olbrzymie znamiona wrodzone zaleca się usuwać przed okresem pokwitania, bo w tym czasie istnieje większe niebezpieczeństwo ich zezłośliwienia. W zależności od wielkości zmiany usuwa się je chirurgicznie, czasem z koniecznością przeszczepu skóry. Jeżeli zabieg nie jest możliwy z przyczyn technicznych, zaleca się jedynie obserwację chorego. Znamiona Spitz należy usuwać chirurgicznie, najlepiej przed okresem pokwitania. w razie ponownego pojawienia się zmiany (nie to jest powód do niepokoju, bo znamiona te nie złośliwieją) trzeba ją również usunąć. Znamiona dysplastyczne budzące żadne obawy powinny być usuwane chirurgicznie z niewielkim marginesem zdrowej skóry. Do likwidowania piegów używa się tylko preparatów służących miejscowo. To są środki złuszczające zawierające rezorcynę, fenol albo odbarwiające z zawartością perhydrolu, rtęci i tym podobne Leczenie to regularnie skutkuje uczulenia, podrażnienia bądź nierównomierne odbarwienia. Przed decyzją o podjęciu leczenia zewnętrznego ostud należy wykluczyć schorzenia mogące je spowodować i w przypadku potrzeby - leczyć chorobę fundamentalną. Zmiany pojawiające się w ciąży ustępują samoistnie. W pozostałych sytuacjach można wykorzystać podobne sposoby jak w likwidowaniu piegów, licząc się również z możliwością wystąpienia podobnych powikłań. By zapobiec pojawianiu się piegów i ostud i nasilaniu się tych przebarwień, należy unikać nasłoneczniania i stosować kremy z filtrem przeciwsłonecznym w każdy pogodny dzień. ZAPAMIĘTAJ! Przed podjęciem jakiegokolwiek leczenia znamion i zaburzeń barwnikowych niezbędna jest wizyta u dermatologa. Jeżeli w obrębie znamienia barwnikowego pojawi się jakaś zmiana, należy natychmiast zgłosić się do lekarza. Odkładanie wizyty tylko pogarsza sytuację. Bezwzględnym wskazaniem do leczenia chirurgicznego jest podejrzenie zezłośliwienia znamienia. Po usunięciu znamienia dzięki sposoby laserowej nie można już wykonać badania histopatologicznego, dlatego doktor musi mieć stuprocentową pewność co do rodzaju usuwanej zmiany
Skomentuj, zadaj pytanie lekarzowi:
Opinie, pytania i komentarze 0
  • Zostań pierwszą osobą, która skomentuje ten wpis.