Anatomia i fizjologia nerek leczenie

Definicja ANATOMIA I FIZJOLOGIA NEREK: Nerka jest narządem parzystym, położonym zaotrzewnowo, na tylnej ścianie jamy brzusznej. Przeciętne wymiary nerki wynoszą długość: 11-12 cm, szerokość: 5-7,5 cm i grubość: 2,5-4 cm, a ich masa od 125 do 170 g (u mężczyzn) i 115-155 g (u kobiet). Wymiary i masa nerki są proporcjonalne do masy ciała.Od strony przyśrodkowej wnikają do nerki tętnice i nerwy, a wychodzą z niej żyły i moczowód. Nerka jest pokryta cienką torebką łącznotkankową. Na powierzchni przekroju wyróżnia się dwie części nerki: jaśniejszą, zewnętrzną (kora) i ciemniejszą, wewnętrzną (rdzeń). Część korowa ma grubość ok. 1 cm i stanowi 3/4 miąższu nerki. Wnika ona pomiędzy jednostki strukturalne rdzenia (tak zwany piramidy), tworząc słupy nerkowe. Liczba piramid w jednej nerce wynosi ok. 10-18. Mają one kształt przylegającego fundamentem do kory stożka, na wierzchołku którego znajdują się ((tak zwany brodawki nerkowe. Na szczycie brodawek zlokalizowane są końcowe odcinki przewodów zbiorczych cewek nerkowych. Od podstawy piramid wnikają w głąb kory pasmowate struktury - promienie rdzenne Ferreina. Zawierają one cewki bliższe, dalsze i zbiorcze.Rdzeń nerki dzieli się na część zewnętrzną, przylegającą do kory, i wewnętrzną, która kończy się brodawką nerkową. W części zewnętrznej wyróżnia się pasmo zewnętrzne i wewnętrzne.fundamentalną jednostką morfologiczno-czynnościową nerki jest nefron. W jego skład wchodzą: ciałko nerkowe (kłębuszek), cewka bliższa, pętla nefronu (pętla Henlego) cewka dalsza. Jedna nerka zawiera ok. 700000-1200000 nefronów. Nefrony różnią się pomiędzy sobą długością pętli Henlego. Nefrony, których kłębuszki znajdują się w powierzchownej albo środkowej warstwie kory, mają pętle krótkie, z kolei te, które leżą przyrdzeniowo, posiadają pętle długie. U ludzi liczba nefronów o pętlach krótkich jest wyraźnie większa i wynosi ok. 85% wszystkich nefronów.Kłębuszek nerkowy ma ok. 200 mikrometrów średnicy. Złożona jest z sieci na-czyń włosowatych, stworzonych z podziału tętniczki doprowadzającej, które następnie łączą się ponownie, tworząc tętniczkę odprowadzającą i torebki kłębuszka nerkowego (torebki Bowmana). W kłębuszku nerkowym wyróżnia się biegun naczyniowy (miejsce, gdzie wnika tętniczka doprowadzająca i wychodzi tętniczka odprowadzająca) i biegun moczowy, gdzie kłębuszek łączy się z cewką bliższą.Torebka kłębuszka (torebka Bowmana) jest zbudowana z nabłonka o spłaszczonych komórkach i błony podstawnej. W obrębie bieguna naczyniowego nabłonek (ścienny) przechodzi na powierzchnię pętli naczyniowych kłębuszka nerkowego, tworząc (((tak zwany nabłonek trzewny. Komórki nabłonka przekształcają się, wytwarzając wypustki stopowate. W ten sposób powstają komórki nabłonka kłębuszka (podocyty), które tworzą w najwyższym stopniu zewnętrzną część bariery filtracyjnej kłębuszka nerkowego (filtra kłębuszkowego). Wypustki stopowate są oddalone od siebie o ok. 25-60 nm. Podocyty zawierają spore ilości kwasu sialowego i sialoproteiny. Obecność tych związków skutkuje, iż powierzchnia komórek jest naładowana ujemnie, co warunkuje utrzymanie prawidłowej struktury kłębuszka i jego czynności jako bariery filtracyjnej. Drugą natomiast warstwą bariery filtracyjnej kłębuszka nerkowego jest błona podstawna, której grubość wynosi ok. 310-373 nm. Złożona jest ona z gęstej warstwy środkowej i dwóch warstw rozrzedzonych: wewnętrznej (podśródbłonkowej) i zewnętrznej (podnabłonkowej). Niekorzystny ładunek błony podstawnej wywołują glikozaminoglikany bogate w siarczan heparanu. Ostatnią warstwę bariery filtracyjnej tworzą komórki śródbłonka naczyniowego. Również powierzchnia tych komórek ma ładunek niekorzystny. Wynika to z obecności polianionowych glikoprotein, głównie sialoproteiny ((((tak zwany podokaliksyny. W przestrzeni między poszczególnymi pętlami naczyniowymi kłębuszka nerkowego znajdują się (((((tak zwany komórki mezangialne. Mają one nieregularne kształty, posiadają gdyż liczne, różnej długości wypustki. Komórki mezangialne między innymi podtrzymują strukturę kłębuszka, wpływają na szerokość światła włośniczek kłębuszka nerkowego, mają umiejętność fagocytozy i produkują niektóre substancje czynne, na przykład prostaglandyny (głównie prostaglandynę E2-PGE2), interleukinę 1, nabłonkowy i płytkowy czynnik wzrostu. Komórki te charakteryzują się sporą ruchliwością. Uczestniczą w większości reakcji tkankowych na terenie kłębuszka nerkowego.Cewka nerkowa tworzy pozakłębuszkową część nefronu. Zbudowana jest z następujących, przechodzących jeden w drugi, odcinków: cewki krętej I rzędu (cewki bliższej lub proksymalnej), pętli Henlego i cewki krętej II rzędu (cewki dalszej lub dystalnej). Cewki dystalne sąsiadujących nefronów łączą się w cewki zbiorcze, a te po następnych połączeniach tworzą spore cewki zbiorcze, uchodzące w szczycie brodawki nerkowej do kielichów nerkowych.Cewka bliższa zaczyna się w biegunie moczowym kłębuszka nerkowego jako cewka kręta pierwszego rzędu. Jej długość wynosi ok. 14-15 mm. Od strony światła pokryta jest komórkami nabłonkowymi, posiadającymi rąbek szczoteczkowy z mikrokosmkami, których na powierzchni jednej komórki znajduje się ok. 6500. Dalszy odcinek cewki, jest to część prosta cewki bliższej, przechodzi (na granicy pomiędzy pasmem zewnętrznym i wewnętrznym zewnętrznej części rdzenia) w część cienką pętli Henlego. Nabłonek tej cewki jest niski, a liczba mikrokosmków niewielka. Pętla Henlego przechodzi w cewkę dystalną. Jej średnica i kształt komórek są zbliżone do cewki bliższej. Z komórek cewki dystalnej w miejscu ich przylegania do ściany tętniczki doprowadzającej kłębuszka nerkowego i z komórek mezangium pozakłębuszkowego powstaje specyficzny zespół komórek, które tworzą ((((((tak zwany aparat przykłębuszkowy, gdzie wytwarzana jest substancja aktywna - renina. Cewki dystalne sąsiadujących nefronów łączą się w cewki zbiorcze, które po następnych połączeniach tworzą spore cewki zbiorcze, uchodzące w szczycie brodawki nerkowej (brodawki znajdują się na wierzchołku piramid nerkowych) do kielichów nerkowych.Tkanka śródmiąższowa stanowi niewielki odsetek objętości nerki. Składają się na nią komórki i (((((((tak zwany macierz, zawierająca głównie glikozaminoglikany. W tkance śródmiąższowej wytwarzane są niektóre enzymy i substancje aktywne, na przykład prostaglandyny. Tkanka ta odgrywa również ważną rolę w zagęszczaniu moczu. Unaczynienie nerek Nerki otrzymują krew utlenowaną (tętniczą) z parzystych tętnic nerkowych, odchodzących od części brzusznej aorty na wysokości pierwszego kręgu lędźwiowego.Tętnica nerkowa dzieli się zwykle na gałąź przednią i tylną. Gałąź przednia dzieli się na górną, środkową i dolną (doprowadzają one krew do segmentu górnego, środkowego i dolnego nerki). W miejscu wnikania do miąższu nerki tętnice ulegają dalszemu podziałowi i jako tętnice międzypłatowe przebiegają pomiędzy piramidami do wysokości połączenia istoty korowej i rdzeniowej. Następnie powstają z nich tętnice łukowate, od których odchodzą tętnice międzypłacikowe. Od tych ostatnich odchodzą tętniczki doprowadzające kłębuszka nerkowego, które po podziale na sieć naczyń włosowatych łączą się ponownie i tworzą tętniczkę odprowadzającą. Dalszy przebieg drobnych tętniczek jest różny. W kłębuszkach korowych tętniczki odprowadzające przechodzą we włośniczki międzycewkowe (dostarczają one krew poszczególnym cewkom nerkowym), z kolei w kłębuszkach przyrdzeniowych podzielone są na gałązkę doprowadzającą krew do cewek i gałązkę wchodzącą do piramid nerkowych, która jako tętniczka prosta rzekoma biegnie wzdłuż pętli nefronu i cewek zbiorczych aż do szczytu piramid. Takie położenie topograficzne pętli nefronu, naczyń prostych i cewek zbiorczych umożliwia zagęszczanie i rozcieńczanie moczu.Różnej wielkości żyły w nerkach towarzyszą w zasadzie opisanym tętnicom nerkowym. W rezultacie krew z żył nerkowych spływa do żyły głównej dolnej.Nerki posiadają unerwienie współczulne (ze splotu nerkowego) i przywspółczulne (z nerwu błędnego albo nerwów trzewnych miedniczek).Czynność nerekGłównym zadaniem nerek jest zabezpieczenie stałości środowiska wewnętrznego organizmu przez wydalanie nadmiaru wody, soli mineralnych i innych substancji zbędnych i/ albo szkodliwych, które powstają w trakcie mechanizmów metabolicznych lub są przyjmowane na przykład z pokarmem. Nerki są odpowiedzialne za zachowanie stałej objętości, ciśnienia osmotycznego i składu elektrolitowego płynów ustrojowych.Można wyróżnić cztery główne kategorie czynności nerek: czynność regulacyjna (utrzymanie stałej objętości, składu i odczynu płynów ustrojowych bez względu na warunki zewnętrzne, zapobieganie utracie substancji niezbędnych do życia, na przykład wody, sodu, potasu), wydalnicza (usunięcie z organizmu zbędnych końcowych wytwórów przemiany materii, na przykład mocznika, kwasu moczowego, fosforanów), wewnątrzwydzielnicza (produkcja i wydzielanie między innymi reniny, angiotensyny II, prostaglandyny, erytropoetyny, aktywnej witaminy D3), metaboliczna (wytwarzanie licznych substancji i degradacja wielu hormonów i związków aktywnych biologicznie). Powyższe funkcje są spełniane między innymi dzięki procesowi filtracji (przesączania), mającemu miejsce w kłębuszkach nerkowych, i dzięki mechanizmom wchłaniania zwrotnego (reabsorbcji) i wydzielania, jakie zachodzą w cewkach nerkowych.Przesączanie kłębuszkowe jest fundamentalnym procesem powstawania moczu. Bazuje ono na przechodzeniu wody osocza i wszystkich substancji w niej rozpuszczonych (z wyjątkiem większości białek) z włośniczek, przez trójwarstwową błonę filtracyjną, do światła torebki kłębuszka nerkowego (torebki Bowmana).pośrodku jednej minuty przepływa poprzez nerki ok. 1000-1200) ml krwi ( jest to 550-650 ml osocza). Z tej ilości ok. 90% przepływa poprzez korę nerki. Przepływ krwi, podobnie jak i (z wyjątkiem mięśnia sercowego) zużycie tlenu, w przeliczeniu na jeden gram tkanki jest wielokrotnie większy niż w innych narządach. Przepływ krwi poprzez nerki jest, dzięki autoregulacji, utrzymywany w stałych granicach, mimo znaczących wahań wartości ciśnienia tętniczego krwi. Wahania RR w granicach 12,0-29,3 kPa (90-220 mm Hg) nie wywołują zmiany w przepływie krwi. Odbywa się tak dzięki zmianie napięcia mięśniówki naczyń nerkowych ( na przykład przyrost systemowego ciśnienia tętniczego skutkuje skurcz tętniczki doprowadzającej, przyrost oporu, a poprzez to normalizację przepływu krwi w nerkach) i aktywacji układu ((((((((tak zwany sprzężenia zwrotnego, ulokowanego w aparacie przykłębuszkowym pomiędzy ramieniem wstępującym pętli Henlego a kłębuszkiem nerkowym. Wartości ciśnienia centralnego, wykraczające poza wyżej wymienione granice, pociągają za sobą ważne zmiany wielkości przepływu krwi, ciśnienia hydrostatycznego i filtracji kłębuszkowej.Wpływ na rozmiar przepływu krwi poprzez nerki posiadają również różne substancje, związki chemiczne i leki, ( na przykład angiotensyna II, katecholaminy (adrenalina, noradrenalina), prostaglandyny, tromboksan TxA4, przedsionkowy peptyd sodopędny (ANP), serotonina, argininowazopresyna, parathormon, kininy, niesterydowe leki przeciwzapalne, leki obniżające ciśnienie tętnicze krwi, beta blokery i tym podobneW kłębuszkach nerkowych, w warunkach poprawnych, ulega przesączeniu ok. 20% przepływającego osocza. rozmiar przesączania kłębuszkowego (ang: GFR - glomerular filtration rate) zależy od właściwości błony sączącej kłębuszka i (((((((((tak zwany efektywnego ciśnienia filtracyjnego w kłębuszku (EFP). Właściwości błony sączącej (powierzchnię czynną i przepuszczalność błony) charakteryzuje ((((((((((tak zwany współczynnik Kf. W warunkach poprawnych łączna powierzchnia włośniczek kłębuszków nerkowych wynosi ok. 2 m2. Wartość efektywnego ciśnienia filtracyjnego stanowi różnicę między wielkością ciśnienia hydrostatycznego krwi przepływającej w naczyniach kłębuszków nerkowych ( ok. 7,3-8,0 kPa) a sumą ciśnienia koloidoosmotycznego białek osocza (( ok. 3,3 kPa) i ciśnienia hydrostatycznego wewnątrz torebki Bowmana ((( ok. 2,0 kPa). Ciśnienie onkotyczne wewnątrz torebki Bowmana jest w warunkach fizjologicznych znikome. Efektywne ciśnienie filtracyjne wynosi ((( ok. 1,3-2,0 kPa (10-15 mm Hg) i minimalizuje się w kierunku tętniczki odprowadzającej, co wynika ze wzrostu ciśnienia koloidoosmotycznego w dystalnych odcinkach włośniczek kłębuszka.poprawna błona filtracyjna posiada "pory" o średnicy mniejszej niż 20 nm. rozmiar cząsteczek wszystkich elektrolitów i między innymi kreatyniny, mocznika, glukozy i inuliny mieści się w takich wartościach. Mogą więc swobodnie "przechodzić" poprzez błonę filtracyjną. Graniczną wartość stanowi wymiar 40 nm. Należy podkreślić, iż rozmiar przesączania zależy nie tylko od wielkości cząsteczki, lecz również od jej kształtu i ładunku elektrycznego. Np. przewarzająca część białek posiada ładunek niekorzystny, są więc poprzez błonę sączącą (jest ona również naładowana ujemnie) odpychane, poprzez co sposobność przechodzenia ich do moczu jest dodatkowo utrudniona. Znaczące uszkodzenie struktury ściany włośniczek kłębuszkowych i i// albo strata ujemnego ładunku błony filtracyjnej w przebiegu różnych mechanizmów chorobowych skutkuje, iż do moczu pierwotnego przedostają się substancje o sporych cząsteczkach, ( na przykład białka, w tym globuliny i przedmioty morfotyczne krwi (krwinki czerwone i białe).We wszystkich kłębuszkach nerkowych powstaje ..pośrodku doby ((( ok. 180 litrów przesączu (moczu pierwotnego). Przesącz zbierany w torebce kłębuszka przechodzi do światła cewek nerkowych, gdzie zachodzi wchłanianie zwrotne (reabsorbcja), będąca drugim - po filtracji kłębuszkowej - procesem (regulowanym poprzez niektóre hormony i enzymy) przebiegającym na ogromną skalę. Podlega mu ((( ok. 98-99% moczu pierwotnego. Wchłanianiu temu ulega między innymi ((( ok. 180 litrów wody, 1100 gram chlorku sodu i 150 gram glukozy.Wchłanianie cewkowe bazuje na przemieszczaniu się różnych substancji ze światła cewek do wnętrza komórek i dalej do przestrzeni okołocewkowej. System przechodzenia danej substancji poprzez błonę komórkową zwróconą do światła cewki ( (((((((((((tak zwany błonę luminalną) jest inny niż poprzez błonę podstawno-boczną. Transport elektrolitów, związków chemicznych i innych substancji może być bierny // albo czynny.Transport bierny dzieli się na następujące rodzaje: 1. dyfuzję - przechodzenie substancji spowodowane różnicą stężeń chemicznych // albo potencjałów elektrycznych,2. konwekcję (unoszenie) - przechodzenie spowodowane różnicą stężeń osmotycznych // albo hydrostatycznych,3. dyfuzję ułatwioną - powiększone (niż wynikałoby to z prostej różnicy stężeń) przechodzenie danej substancji. Transport czynny jest możliwy dzięki istnieniu swoistego układu przenoszącego (pompy). Dzieje się przeciwko różnicy stężeń // albo potencjałów. Może zachodzić tylko w razie dostarczenia odpowiedniej ilości energii. W ten sposób jest wchłaniana i wydzielana przewarzająca część substancji w cewkach nerkowych, między innymi sód, potas, wodór, chlor, glukoza, aminokwasy, fosforany.Odmianą transportu czynnego jest endocytoza. W ten sposób wchłaniane są, przy użyciu odpowiednich receptorów błonowych, substancje wielkocząsteczkowe, ( na przykład hormony i peptydy.W startowym odcinku cewki, ( jest to w cewce proksymalnej, wchłanianiu zwrotnemu podlega ((( ok. 50-75% przesączu. Reabsorbowana jest woda, niektóre białka, aminokwasy, glukoza, mocznik, kwas moczowy i 2/3-3/4 jonów sodu, chloru, wapnia i fosforanów. Jony potasu i wodorowęglany są wchłaniane niemal w całości, z kolei jon wodorowy, niektóre leki i barwniki są wydzielane do światła cewki.Wchłaniany zwrotnie płyn ma takie samo ciśnienie osmotyczne (i takie samo stężenie jonów sodu) jak przesącz. Dlatego także i płyn pozostający w świetle na końcu tego odcinka cewki ma taką samą osmolarność. Tak więc reabsorbcja w cewce bliższej ma charakter izoosmotyczny // albo izotoniczny. Płyn opuszczający cewkę bliższą ulega stopniowemu zagęszczeniu wzdłuż ramienia zstępującego pętli nefronu (pętli Henlego). To jest rezultatem przechodzenia wody ze światła pętli do hipertonicznego śródmiąższu rdzenia nerki.W cewce dystalnej następuje dalsze wchłanianie wody, sodu, wapnia, magnezu, chloru i mocznika i wydzielanie między innymi wodoru, potasu i jonów amonowych.W cewkach nerkowych zachodzi również bardzo ważne zdarzenie, jakim jest zagęszczanie i rozcieńczanie moczu. Możliwe ono jest w konsekwencji charakterystycznego anatomicznego układu pętli nefronu, naczyń prostych i leżących w ich sąsiedztwie cewek zbiorczych, a również różnej umiejętności przepuszczania wody w poszczególnych częściach cewki nerkowej (ramię wstępujące pętli Henlego jest nieprzepuszczalne dla wody, zaś przepuszczalność cewki dystalnej i zbiorczej zależy od aktywności hormonu antydiuretycznego - ADH). ważną rolę w zagęszczaniu moczu odgrywa również recyrkulacja mocznika i wynikająca z niej zmiana stężenia mocznika w poszczególnych strukturach nerki. system zagęszczania i rozcieńczania moczu jest bardzo złożony i w dalszym ciągu (pomimo długoletnich badań) niektóre zjawiska nie są w pełni wyjaśnione.następną nadzwyczajnie istotną rolą spełnianą poprzez nerki jest utrzymanie równowagi kwasowo-zasadowej. Komórki i tkanki organizmu są bardzo wrażliwe na zmianę środowiska wewnętrznego w kierunku kwaśnym // albo zasadowym. Stąd kwasica i zasadowica stanowią ważne zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania ustroju. Z racji na przemiany metaboliczne ustrój ma tendencję do stałego ulegania zakwaszaniu. Utrzymanie wyżej wymienionej równowagi możliwe jest między innymi dzięki prawidłowej czynności nerek.Udział nerek w gospodarce kwasowo-zasadowej bazuje na wchłanianiu zwrotnym wodorowęglanów (ich oszczędzaniu) i wydzielaniu jonu wodorowego. Wchłanianie zwrotne wodorowęglanów dzieje się, pod wpływem enzymu - anhydrazy węglanowej, w cewce bliższej ( ((( ok. 90%) i w ramieniu wstępującym pętli Henlego (( ((( ok. 10%). Jon wodorowy jest wydalany w formie wolnej i ( ((((((((((((tak zwany kwaśności miareczkowej i amoniaku. Kwaśność miareczkowa stanowi 25-40% wydalonego jonu wodorowego, pozostała część zaś wydala się w powiązaniu z amoniakiem. rozmiar wydalania w formie wolnej jest niewielka i nie odgrywa praktycznie żadnej roli.Filtracja zachodząca w kłębuszkach nerkowych i resorbcja zwrotna, wydzielanie, zagęszczanie, rozcieńczanie i zakwaszanie doprowadzają z powodu do stworzenia moczu ostatecznego, który przez drogi moczowe jest wydalany z ustroju. Objętość dobowa moczu w warunkach poprawnych wynosi (( ((( ok. 1,0-2,0 litra. Czynność wewnątrzwydzielnicza nerek W nerkach produkowane są liczne hormony, między innymi : erytropoetyna, aktywna wit. D3, prostaglandyny, renina, angiotensyna I i II, kininy, endotelina, tlenek azotu.Erytropoetyna (EPO)Erytropoetyna (EPO) jest hormonem glikoproteinowym, wytwarzanym głównie ( (( ((( ok. 90%) w komórkach śródmiąższowych naczyń włosowatych ( (( ((( ok.-cewkowych kory nerek i najprawdopodobniej w kłębuszkowych komórkach nabłonkowych i w cewkach nerkowych. Głównym impulsem do wytwarzania EPO jest niedobór tlenu w tkance nerkowej. Hormon ten pobudza erytropoezę (produkcję szeregu czerwonokrwinkowego) w szpiku, nasila syntezę hemoglobiny i przyspiesza uwalnianie retikulocytów ze szpiku. Względny niedobór erytropoetyny jest główną powodem niedokrwistości występującej w schyłkowej niewydolności nerek, gdyż w takich sytuacjach rozmiar syntezy erytropoetyny w wątrobie, która wynosi ( (( ((( ok. 10% całej puli erytropoetyny, jest niewystarczająca.Aktywna wit. D3 w najwyższym stopniu aktywną metodą witaminy D3 jest 1,25-dihydroksycholekalcyferol -1,25(OH)2D3. Właśnie nerka, gdzie zachodzi hydroksylacja mniej aktywnej postaci witaminy D3 ( jest to 25(OH)D3, jest głównym miejscem wytwarzania tej postaci witaminy D3. Niedobór aktywnej witaminy D3, do którego dochodzi ( na przykład u osób z przewlekłą niewydolnością nerek, prowadzi między innymi : do wtórnej nadczynności przytarczyc, zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej i ciężkich zmian kostnych ( ( (((((((((((((tak zwany osteodystrofia nerkowa). Jak wiadomo, wit. D3 odgrywa również .fundamentalną rolę w zapobieganiu i leczeniu krzywicy u dzieci i rozmiękania kości u dorosłych.ProstaglandynyProstaglandyny są substancjami hormonalnymi o budowie nienasyconych kwasów tłuszczowych. Ich synteza zachodzi głównie w rdzeniu nerek. Powstają również w wielu innych tkankach ustroju. Główna prostaglandyna nerkowa (PGE2) jest związkiem silnie rozszerzającym naczynia tętnicze. Działa również natriuretycznie (powiększa wydalanie sodu). Prostaglandyny wpływają także na rozmiar przepływu krwi poprzez nerki i rozdział krwi przepływającej między korę i rdzeń.Układ renina-angiotensyna-aldosteronRenina jest enzymem syntetyzowanym w komórkach układu przykłębuszkowego nerek. Renina odszczepia od białkowego substratu osocza niewiele aktywny dekapeptyd (angiotensynę I), z którego następnie (w tkance płucnej) pod wpływem konwertyny powstaje angiotensyna II. Angiotensyna II jest substancją o potężnym działaniu naczyniokurczącym. skutkuje również pobudzenie syntezy aldosteronu, ( jest to hormonu wytwarzanego w korze nadnerczy, który ((powiększa wchłanianie zwrotne sodu i wody w cewkach nerkowych. powiększone wydzielanie reniny ma miejsce między innymi : przy spadku ciśnienia tętniczego krwi ( ( na przykład po krwotokach) i w nadciśnieniu naczyniowo-nerkowym.Nerki odgrywają także ważną rolę w degradacji hormonów i substancji czynnych. W komórkach cewek bliższych ulegają rozpadowi między innymi : : insulina, glukagon, hormon wzrostu, parathormon, prolaktyna, hormony tarczycy i nadnerczy i aminy katecholowe. Upośledzenie wyżej wymienionej czynności metabolicznej nerek, prowadzi do rozwoju złożonych zaburzeń endokrynologicznych. Zdarza się tak ( ( na przykład w schyłkowej niewydolności nerek