Hipochondria leczenie

Definicja HIPOCHONDRIA: Hipochondria przejawia się poczuciem nieuzasadnionego lęku o swoje zdrowie, przekonaniem o istnieniu ciężkiej dolegliwości. Niepokojące doznania pozostają poza kontrolą człowieka, który mimo zapewnień o dobrym stanie swojego zdrowia nie jest zdolny do zapanowania nad nimi.najprawdopodobniej każdy z nas użył kiedyś słowa "hipochondryk", opisując kogoś przesadnie - jak nam się wydawało - zainteresowanego swoim zdrowiem. Na ogół wypowiadamy je tonem pełnym politowania i zniecierpliwienia. W czasie gdy hipochondria jest schorzeniem zaliczanym do mocnych nerwic i może być przyczyną ogromnego cierpienia dotkniętych nim osób.Hipochondria przejawia się poczuciem nieuzasadnionego lęku o swoje zdrowie, przekonaniem o istnieniu ciężkiej dolegliwości. Liczne choroby, na jakie skarżą się chorzy, mają nieraz zmienny i krótkotrwały charakter, bywają jednak i takie, które są bardzo utrwalone. Niepokojące doznania pozostają poza kontrolą człowieka, który mimo zapewnień o dobrym stanie swojego zdrowia nie jest zdolny do zapanowania nad nimi. Trochę historii Termin "hipochondria" powstał w starożytnej Grecji. Dosłownie znaczy on "miejsce pod pseudożebrami chrzęstnymi", gdyż początkowo nadmierne zainteresowanie własnym zdrowiem uznawano za sukces zaburzeń układu trawiennego.W siedemnastowiecznej Anglii dolegliwość ta była nadzwyczajnie popularna. Powstało nawet specjalne ustalenie hipochondrii - "angielska dolegliwość". Uważano ją za rodzaj melancholii, powiązanej z rozczulaniem się nad sobą. W óinicjalnych czasach wręcz nie wypadało nie być hipochondrykiem, a w eleganckim świecie osoby okazujące tego typu nadwrażliwość cieszyły się szacunkiem i zainteresowaniem.Słynna teoria psychoanalizy Zygmunta Freuda wprowadziła nowy termin - histeria. Zdaniem autora była ona rodzajem hipochondrii, lecz odczuwanym tylko poprzez kobiety, a przejawiała się rozlicznymi urojonymi dolegliwościami. W rezultacie każda kobieta, którą doktor postrzegał jako zbyt emocjonalną i skoncentrowaną na sobie, zyskiwała miano histeryczki. Wiadomo już, iż co najmniej część z nich stanowiły te kobiety, którym óinicjalna medycyna nie potrafiła pomóc.Dzisiaj, gdy docenia się związek pomiędzy ciałem a umysłem, hipochondria jest jednym z dowodów na wzajemne wpływ psyche i somy. Nerwica hipochondryczna W dolegliwościach hipochondrycznych przeważnie dominuje uczucie bólu, zlokalizowanego w różnych częściach ciała, nie spowodowanego jednak żadną chorobą somatyczną.regularnie bywa tak, iż hipochondria ma charakter ucieczki w chorobę, spowodowanej niepowodzeniami albo brakiem satysfakcji życiowej.Nerwica ta rzadko występuje samodzielnie, częściej towarzyszy innym zaburzeniom psychicznym, na przykład depresji. Jej zdiagnozowanie jest bardzo trudne i trwa zazwyczaj długo. Poprzedza je gdyż sporo badań, które prowadzą do stworzenia swoistego błędnego koła. doktor, aby zlokalizować źródło odczuwanego poprzez pacjenta bólu, zaleca przeprowadzenie szczegółowych badań. W rezultacie pacjent, zauważając troskę lekarza, nabiera pewności, iż rzeczywiście jest ciężko chory. Takie postępowanie prowadzi do utrwalenia hipochondrii jako zaburzenia jatrogennego - a więc takiego, które jest wywołane leczeniem.Pacjenci z zaburzeniami hipochondrycznymi są uważani za szczególnie trudnych. Lekarze, wiedząc, iż nie są w stanie im pomóc, bagatelizują ich skargi i ciągłe pró aby odnalezienia w sobie dolegliwości. Bywa i tak, iż personel medyczny jest takimi natrętnymi pacjentami zwyczajnie zmęczony. W takiej sytuacji pojawia się jednak zagrożenie "przegapienia" jakiegoś rzeczywistego schorzenia.Dotychczas nie powiodło się ustalić konkretnych przyczyn hipochondrii. Przypuszcza się jednak, iż może ona być efektem odwrócenia zainteresowania od świata zewnętrznego i skierowania go na swoją osobę, słowem poczucia winy i potrzeby karania się albo przemieszczenia lęku, spowodowanego niezaspokojeniem potrzeby miłości. Leczenie Terapię hipochondrii utrudniają dwie fundamentalne powody. Po pierwsze, pacjent jest głęboko przekonany o tym, iż jego choroby wynikają z dolegliwości ciała i dlatego nie akceptuje sugestii lekarza o konieczności leczenia poprzez psychologa albo psychiatrę. Po drugie, zachowania hipochondryczne - aczkolwiek nie akceptowane społecznie - pomagają pacjentowi zachować pewien rodzaj równowagi psychicznej. Pró; aby usunięcia przyczyn jego choroby są odbierane jako usiłowanie zaburzenia tej równowagi, co natomiast skutkuje niechęć do terapii.Czasami jednak, po zdobyciu zaufania hipochondryka, udaje się przekonać go do leczenia. Pewne korzystne efekty zanotowano dzięki stosowaniu leków antydepresyjnych ( na przykład Prozacu). Częściej jednak pacjentów hipochondrycznych poddaje się psychoterapii behawioralno-poznawczej. Ogólnie rzecz biorąc, teoria behawioralna zakłada, iż zachowania nerwicowe są wyuczoną reakcją i przez wzgląd na tym powinny być leczone sposobami opartymi na mechanizmach uczenia się.w razie hipochondrii działania terapeutyczne mają więc na celu wytworzenie u pacjenta nowego podejścia do dolegliwości i reagowania na nią, ;; aby - tak jak w chorobie przewlekłej - nauczył się żyć z hipochondrią i zrozumiał, iż odczuwane poprzez niego przykre choroby nie uniemożliwiają mu normalnego funkcjonowania