Jelito grube leczenie

Definicja JELITO GRUBE: Jelito grube zaczyna się od zastawki krętniczo-kątniczej, stanowiącej granicę z jelitem cienkim. Następnie dzieli się na jelito ślepe (kątnicę) wspólnie z wyrostkiem robaczkowym, okrężnicę i odbytnicę z kanałem odbytowym. Jak wskazuje sama nazwa, jelito grube jest szersze od jelita cienkiego - w stanie rozkurczu osiąga średnicę 5-8 cm. Jest znacząco krótsze od jelita cienkiego, jego długość wynosi od 120 do 150 cm. Jelito ślepe i wyrostek robaczkowy Ten odcinek jelita grubego jest z jednej strony ślepo skończony, w trakcie gdy drugi koniec przechodzi w okrężnicę wstępującą. Właśnie ta "ślepa" część jelita jest wraz z wyrostkiem robaczkowym nazywana popularnie poprzez pacjentów "ślepą kiszką". Sam wyrostek to jest zwężona część jelita ślepego, o długości około 8-9 cm, która najczęściej zwiesza się swobodnie nad brzegiem miednicy mniejszej w dolnej części brzucha, tuż nad prawym podbrzuszem, aczkolwiek może on umiejscowić się nietypowo, np. w stronę jelita cienkiego. Przy zapaleniu wyrostka jego położenie w jamie brzusznej ma ważne znaczenie dla prawidłowego rozpoznania i leczenia tej dolegliwości. Wyrostek robaczkowy jest narządem szczątkowym, bez którego organizm ludzki może się obejść. Całe jelito ślepe ważniejszą funkcję pełni u zwierząt roślinożernych, które wykorzystują je do trawienia celulozy. Okrężnica to jest następująca po jelicie ślepym i najdłuższa część jelita grubego (regularnie z nim utożsamiana). Okrężnica dzieli się na 4 części: okrężnicę wstępującą, poprzeczną, zstępującą i esowatą. Część wstępująca biegnie po prawej stronie jamy brzusznej i rozciąga się od jelita ślepego aż do zgięcia prawego okrężnicy (w okolicy wątroby), gdzie przechodzi w okrężnicę poprzeczną. Ta część natomiast, zgodnie ze własną nazwą, biegnie poprzecznie pod żołądkiem na drugą stronę ciała, gdzie poprzez zgięcie lewe okrężnicy (śledzionowe) przechodzi w okrężnicę zstępującą, biegnącą już po lewej stronie jamy brzusznej. Zanim okrężnica osiągnie odbytnicę, zatacza podwójną pętlę o kształcie poziomo ułożonej litery S, zwaną okrężnicą esowatą.właściwością charakterystyczną budowy anatomicznej okrężnicy są taśmy i wypuklenia i fałdy półksiężycowate. Taśmy to są podłużne warstwy błony mięśniowej, które nie rozkładają się równomiernie na całym obwodzie, jak to ma miejsce w jelicie cienkim, lecz tworzą skupienia. Ściany okrężnicy są pofałdowane: uwypuklenia na zewnątrz zwane są wypukleniami, a wpuklenia do światła jelita - fałdami półksiężycowatymi. Taśmy ciągną się równolegle do siebie na całej długości okrężnicy.Błonę mięśniową (składającą się z warstwy podłużnej i warstwy okrężnej) pokrywa od zewnątrz błona surowicza, a od wewnątrz wyścieła błona śluzowa. W odróżnieniu od jelita cienkiego błona śluzowa nie ma fałdów okrężnych i kosmków jelitowych, gdyż rolą jelita grubego nie jest wchłanianie pokarmów. W błonie śluzowej jelita grubego występuje za to więcej gruczołów jelitowych, które wydzielają znaczące ilości śluzu, będącego jednym ze składników kału. Odbytnica Odbytnica jest końcowym odcinkiem jelita grubego. Dzieli się na część miedniczną (błonę odbytnicy), położoną w miednicy mniejszej, i część odbytową (kanał odbytu). Obie części mają wspólnie długość około 15-18 cm. Odbytnica różni się nieco od innych części jelita grubego. Nie ma charakterystycznych dla okrężnicy taśm czy fałdów półksiężycowatych. Zamiast tego na błonie śluzowej możemy znaleźć nie spotykane gdzie indziej fałdy poprzeczne czy słupy odbytu. Istotnym elementem budowy ściany odbytnicy jest zwieracz wewnętrzny odbytu, który wraz z położonym niżej zwieraczem zewnętrznym pełni istotną rolę w procesie oddawania stolca (defekacji). Funkcje i sposoby badania Główną funkcją jelita grubego jest tworzenie i wydalanie kału. Bezużyteczne resztki pokarmowe (wszystkie cenne składniki zostały już wchłonięte w jelicie cienkim) zostają zagęszczone i przetworzone poprzez znajdujące się tu bakterie. Istotnym składnikiem kału jest śluz wydzielany poprzez gruczoły jelitowe.Przy podejrzeniu dolegliwości jelita grubego nasze możliwości diagnostyczne są o sporo większe niż w razie jelita cienkiego. Nowoczesne sposoby endoskopowe pozwalają na bezpośrednie stwierdzenie zmian patologicznych dzięki specjalnego instrumentu wprowadzonego poprzez odbyt do światła jelita. Wykonujący to badanie doktor może na swoje oczy zobaczyć, jak wygląda i zachowuje się nasze jelito grube. W zależności od miejsca i zasięgu badania wyróżniamy rektosigmoidoskopię, pozwalającą na zbadanie odbytnicy i końcowej części okrężnicy esowatej przez instrumentalne wziernikowanie, albo kolonoskopię umożliwiającą oglądanie całego jelita grubego dzięki przyrządów optycznych ze światłem wewnętrznym. Pierwsze z tych badań jest mniej obciążające, może być wykonane w warunkach ambulatoryjnych. Kolonoskopia wymaga dużego doświadczenia badającego i jest bardziej obciążająca dla pacjenta. Tradycyjnym badaniem jest badanie rentgenowskie, opierające na wprowadzeniu do światła jelita kontrastu i wykonaniu zdjęć. to jest cenna sposób uzupełniająca badania endoskopowe. Warto również wspomnieć o zbyt rzadko wykonywanym w naszym państwie prostym badaniu per rectum, a więc wyczuwaniu zmian patologicznych dzięki palca wprowadzonego do odbytnicy. Znaczenie diagnostyczne mają również badania laboratoryjne krwi i kału, w tym badanie na obecność krwi utajonej.w odróżnieniu do jelita cienkiego dolegliwości dotyczące tego odcinka przewodu pokarmowego są dosyć częste, bywają uciążliwe, a nawet niebezpieczne dla życia. Najczęstszymi chorobami jelita grubego są: żylaki odbytu (tak zwany hemoroidy), uchyłki okrężnicy (szczególnie esowatej), zapalenie wyrostka robaczkowego, niedrożność, polipy, nowotwory złośliwe (rak). Częstym schorzeniem jest również zespół jelita drażliwego, zaburzenia dotyczące czynności jelita występujące przeważnie u młodych kobiet. Rzadziej w naszym państwie występują dolegliwości zapalne jelit: dolegliwość Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego