Do czego jest Intron A lekarstwo? Jak działa: Substancje czynne: interferon alfa-2b (Interferon.

Czy pomocne?

Lek Intron A

Lekarstwo INTRON A: Intron® A
Producent leku:
Schering-Plough
Wiadomości o leku:
Substancje czynne:
interferon alfa-2b (Interferon alfa-2b)
roztwór do wstrz. 18 mln j.m./1,2 ml 6 dawek po 0,2 ml + 6 igieł,
--,-- zł
roztwór do wstrz. 30 mln j.m./1,2 ml 6 dawek po 0,2 ml + 6 igieł,
--,-- zł
roztwór do wstrz. 10 mln j.m./ml 1 fiolka jednodawkowa,
--,-- zł
roztwór do wstrz. 60 mln j.m./1,2 ml 6 dawek po 0,2 ml + 6 igieł,
--,-- zł
proszek i rozp. do przyg. roztw. do wstrz. 10 mln j.m. 1 fiolka,
--,-- zł
proszek i rozp. do przyg. roztw. do wstrz. 5 mln j.m. 1 fiolka,
--,-- zł
roztwór do wstrz. 18 mln j.m./3 ml 1 fiolka wielodawkowa,
--,-- zł
roztwór do wstrz. 25 mln j.m./2,5 ml 1 fiolka wielodawkowa,
--,-- zł
roztwór do wstrz. 3 mln j.m./0,5 ml 1 fiolka jednodawkowa,
--,-- zł
proszek i rozp. do przyg. roztw. do wstrz. 3 mln j.m. 1 fiolka,
--,-- zł
roztwór do wstrz. 5 mln j.m./0,5 ml 1 fiolka jednodawkowa,
--,-- zł
Nie ma powiązanych chorób w bazie.
Brak słów najważniejszych.
Podobne leki (wg stopnia podobieństwa):
Rebetron
Opinie specjalistów
Żaden ekspert nie wystawił jeszcze opinii dla tego leku.
Wskazania do stosowania
Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B - leczenie dorosłych pacjentów z potwierdzoną replikacją wirusa zapalenia wątroby typu B (obecność HBV-DNA i HBeAg), ze powiększoną aktywnością AlAT i z histologicznie potwierdzonym czynnym zapaleniem wątroby i/albo zwłóknieniem. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C - leczenie dorosłych pacjentów ze powiększoną aktywnością aminotransferaz bez dekompensacji czynności wątroby, u których stwierdza się w surowicy HCV-RNA i przeciwciała anty-HCV (najwspanialszym metodą stosowania preparatu w tym wskazaniu jest skojarzone podawanie z rybawiryną). Białaczka włochatokomórkowa. Przewlekła białaczka szpikowa: monoterapia - leczenie dorosłych pacjentów z chromosomem Philadelphia albo translokacją bcr/abl; leczenie skojarzone - skojarzone wykorzystywanie interferonu alfa-2b i cytarabiny (Ara-C), podawanej w momencie pierwszych 12 miesięcy leczenia, istotnie zwiększało parametr sporych odpowiedzi cytogenetycznych i znacznie zwiększało ogólną przeżywalność po 3 latach w porównaniu do stosowania interferonu alfa-2b w monoterapii. Szpiczak mnogi: jako leczenie podtrzymujące u pacjentów, którzy uzyskali obiektywną remisję (powyżej 50 % pomniejszenie stężenia białka szpiczaka) wskutek chemioterapii indukcyjnej. Obecne doświadczenie kliniczne wskazuje, iż leczenie podtrzymujące interferonem alfa-2b wydłuża czas trwania etapy plateau; chociaż wpływ na ogólne przeżycie nie został ostatecznie wykazany. Chłoniak grudkowy: leczenie chłoniaka grudkowego o dużej masie nowotworu jako uzupełnienie właściwej, skojarzonej, chemioterapii indukcyjnej, takiej jak w schematach podobnych do CHOP. Rakowiak: leczenie rakowiaków z przerzutami do węzłów chłonnych albo do wątroby i z „zespołem rakowiaka”. Czerniak złośliwy: jako leczenie pomocnicze u pacjentów, którym usunięto nowotwór operacyjnie, lecz którzy mają spore ryzyko uogólnionego nawrotu, na przykład pacjenci z pierwotnym albo nawrotowym (stwierdzonym klinicznie albo histologicznie) zajęciem węzłów chłonnych.
Działanie
Preparat jest jałową, stabilną postacią wysoko oczyszczonego interferonu alfa-2b otrzymanego sposobem rekombinacji DNA. Rekombinowany interferon alfa-2b jest rozpuszczalnym w wodzie białkiem o masie cząsteczkowej wynoszącej ok. 19 300 daltonów. Uzyskiwany jest ze szczepu E. coli, w który wbudowano zmieniony genetycznie plazmid zawierający gen interferonu alfa-2b pochodzący z ludzkich leukocytów. Interferony oddziałują na komórkę poprzez wiązanie się ze swoistymi receptorami na powierzchni komórki. Opierając się na wyników kilku badań sugeruje się, iż po związaniu z błoną komórkową, interferon inicjuje sekwencję zdarzeń wewnątrzkomórkowych, w tym indukcję ustalonych enzymów. Uważane jest, iż ten mechanizm, co najmniej częściowo warunkuje różne odpowiedzi komórkowe na interferon, w tym hamowanie replikacji wirusów w zakażonych komórkach, zahamowanie proliferacji komórek i takie działania immunomodulujące, jak pobudzenie aktywności fagocytarnej makrofagów i pobudzenie aktywności cytotoksycznej limfocytów w relacji do komórek docelowych. Każdy z tych systemów może składać się na działanie terapeutyczne interferonu. Właściwości farmakokinetyczne interferonu alfa-2b badane były u zdrowych ochotników po podaniu pojedynczej dawki 5 mln j.m./m2 pc. i 10 mln j.m. podskórnie, po podaniu 5 mln j.m./m2 pc. domięśniowo i po podaniu leku w 30-minutowym wlewie dożylnym. Średnie stężenia interferonu w surowicy po podaniu podskórnym i domięśniowym były porównywalne. Stężenie max. wystąpiło po 3-12 h od podania najmniejszej dawki i po 6-8 h po podaniu największej dawki leku. Moment półtrwania interferonu w fazie eliminacji wynosił adekwatnie 2-3 h i 6-7 h. Po podaniu dożylnym max. stężenie w surowicy występowało pod koniec wlewu. Moment półtrwania w fazie eliminacji wynosił ok. 2 h.
Działania niepożądane
Do przeważnie zgłaszanych działań niepożądanych należały: gorączka, zmęczenie, ból głowy i bóle mięśni. Działania niepożądane zgłaszane z częstością ponad 10%: zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, odczyn w miejscu wstrzyknięcia; ból głowy, zmęczenie, sztywność, gorączka, symptomy grypopodobne, astenia, pomniejszenie masy ciała; nudności, jadłowstręt, biegunka, bóle brzucha, wymioty; bóle mięśni, bóle stawów, bóle mięśniowo-kostne; depresja, drażliwość, bezsenność, lęk, zaburzenia koncentracji, labilność emocjonalna; łysienie, świąd, suchość skóry, wysypka skórna; zapalenie gardła, kaszel, duszność; zawroty głowy, infekcje wirusowe. Działania niepożądane zgłaszane z częstością 5-10%: suchość w ustach, nadmierna potliwość; złe samopoczucie, bóle w klatce piersiowej; dyspepsja, zapalenie j. ustnej; pobudzenie, nerwowość; zamglone widzenie; leukopenia. Z częstością 1-5% obserwowano następujące działania niepożądane: ból w miejscu wstrzyknięcia; uderzenia gorąca, zaburzenia czynności gruczołów łzowych; bóle w prawym, górnym podżebrzu; nadciśnienie; osłabienie czucia, zawroty głowy, splątanie, parestezje, drżenia, bóle migrenowe; nadczynność albo niedoczynność tarczycy; zaparcia, odwodnienie, zapalenie dziąseł, zapalenie języka, luźne stolce, wrzodziejące zapalenie j. ustnej; szumy uszne; kołatania serca, tachykardia; hepatomegalia; hiperurykemia, hipokalcemia, nadmierne marzenie; zapalenie stawów; trombocytopenia; zaburzenia snu, senność, pomniejszenie libido; brak miesiączki, bóle piersi, bolesne miesiączki, krwotok miesiączkowy, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia dotyczące pochwy; opryszczka; zapalenie oskrzeli, suchy kaszel, krwawienia z nosa, zatkanie nosa, zaburzenia oddychania, zapalenie błony śluzowej nosa, katar, zapalenie zatok; wyprysk, łuszczyca (ujawnienie albo zaostrzenie), wysypka rumieniowata, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenia dotyczące skóry, rumień; zaburzenia smaku; częste oddawanie moczu; zapalenie spojówek, bóle gałek ocznych, niepoprawne widzenie; limfadenopatia, limfopenia. Ponadto rzadko: myśli samobójcze; zapalenie płuc; krwotoki do siatkówki, retinopatie (w tym obrzęk plamki), kłębki waty, zamknięcie tętnicy albo żyły środkowej siatkówki, pomniejszenie ostrości wzroku albo zawężenie pola widzenia, zapalenie nerwu wzrokowego i tarcza zastoinowa. Bardzo rzadko: obrzęk twarzy; obniżenie ciśnienia krwi; niedokrwienie mięśnia serca albo zawał; zaburzenia przytomności, neuropatia, polineuropatia, napady padaczkowe, encefalopatia, niedokrwienie mózgu, krwawienia do mózgu; zaburzenia słuchu, strata słuchu; cukrzyca, nasilenie cukrzycy; zapalenie trzustki, powiększenie łaknienia, krwawienia z dziąseł, zapalenie jelita grubego (raczej wrzodziejące i niedokrwienne zapalenie jelita grubego); sarkoidoza albo zaostrzenie sarkoidozy; hepatotoksyczność (w tym prowadząca do zgonu); hiperglikemia, hipertriglicerydemia; rabdomioliza, czasem ciężka, kurcze mięśni nóg, bóle kręgosłupa, zapalenie mięśni; zachowania agresywne, próby samobójcze, samobójstwo, psychoza (w tym omamy); nacieki w płucach, śródmiąższowe zapalenie płuc; rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnson'a, toksyczna nekroliza naskórka, martwica w miejscu podania; zespół nerczycowy, niewydolność nerek, uszkodzenie nerek; niedokrwienie obwodowe; niedokrwistość aplastyczna. Symptomy niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w szczególności arytmia, wydają się być powiązane z aktualną chorobą serca albo wcześniejszym leczeniem preparatami o działaniu kardiotoksycznym. Kardiomiopatię, która może przemijać po zaprzestaniu podawania interferonu, obserwowano rzadko u pacjentów, u których przedtem nie stwierdzano dolegliwości serca. U pacjentów leczonych interferonami alfa donoszono o występowaniu różnych chorób autoimmunologicznych, w tym chorób tarczycy, idiopatycznej i zakrzepowej plamicy małopłytkowej, zapalenia naczyń, neuropatii, w tym mononeuropatii. Do ważnych klinicznie nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych, występujących przeważnie po podaniu dawek większych niż 10 mln j.m. na dobę, należały pomniejszenie liczby granulocytów i leukocytów; pomniejszenie stężenia hemoglobiny i liczby płytek krwi; powiększenie aktywności fosfatazy zasadowej i LDH i stężenia kreatyniny i azotu mocznikowego we krwi. Działania niepożądane rybawiryny - zobacz ulotka informacyjna rybawiryny, jeżeli interferon alfa-2b jest służący w skojarzeniu z rybawiryną u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na interferon alfa-2b albo pozostałe składniki preparatu. Przedtem ujawniona ciężka dolegliwość serca, na przykład nie leczona zastoinowa niewydolność serca, przebyty dopiero co zawał mięśnia serca, ciężkie zaburzenia rytmu serca. Ciężkie zaburzenia czynności nerek albo wątroby, w tym spowodowane przerzutami. Padaczka i/albo zaburzenia czynności o.u.n. Przewlekłe zapalenie wątroby ze zdekompensowaną marskością wątroby. Przewlekłe zapalenie wątroby u pacjentów leczonych aktualnie albo dopiero co lekami immunosupresyjnymi, z wyjątkiem krótkotrwałego leczenia kortykosteroidami. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby; dolegliwość autoimmunologiczna w wywiadzie; pacjenci po przeszczepach narządów, poddawani terapii immunosupresyjnej. Przedtem ujawniona dolegliwość tarczycy, chyba iż może być opanowana konwencjonalnym leczeniem. Leczenie skojarzone z rybawiryną: zobacz także druki informacyjne do rybawiryny, jeżeli interferon alfa-2b stosuje się w leczeniu skojarzonym z rybawiryną u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C.
Interakcje
Musi być zachowana ostrożność w trakcie stosowania leków narkotycznych, nasennych i uspokajających jednocześnie z interferonem alfa-2b. Stosując interferon alfa-2b w skojarzeniu z innymi lekami o potencjalnym działaniu mielosupresyjnym należy zachować ostrożność. Interferony mogą wpływać na metaboliczne mechanizmy utleniania. Należy o tym pamiętać w okresie jednoczesnego stosowania innych produktów leczniczych, które są metabolizowane tą drogą, jak pochodne ksantyny - teofilina albo aminofilina. W okresie jednoczesnego stosowania pochodnych ksantynowych, należy monitorować stężenie teofiliny we krwi i w przypadku konieczności zmodyfikowaćdawki leków. Podawanie interferonu alfa-2b równocześnie z innymi chemioterapeutykami (na przykład Ara-C, cyklofosfamidem, doksorubicyną, tenipozydem) może prowadzić do powiększenia ryzyka toksyczności (nasilenie i czas trwania). Nalezy zapoznać się także z drukami informacyjnymi rybawiryny, jeżeli interferon alfa-2b jest służący w skojarzeniu z rybawiryną u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C.
Dawkowanie
Leczenie musi być rozpoczęte poprzez lekarza doświadczonego w leczeniu danej dolegliwości. Jeśli w okresie stosowania preparatu w którymkolwiek ze wskazań wystąpią działania niepożądane, należy zmodyfikować dawkę leku albo przerwać leczenie do czasu ustąpienia działań niepożądanych. Doktor decyduje, czy pacjent może samodzielnie stosować lek podskórnie w ramach schematów leczenia podtrzymującego.Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B: rekomendowana dawka wynosi 5-10 mln j.m. podskórnie 3 razy w tyg. (co drugi dzień) poprzez moment 4-6 mies. Podawaną dawkę należy zmniejszyć o 50% w razie wystąpienia zaburzeń hematologicznych (liczba białych krwinek <1500/mm3, granulocytów <1000/mm3, płytek krwi <100 000/mm3). Leczenie należy przerwać w razie ciężkiej leukopenii (<1200/mm3), ciężkiej neutropenii (<750/mm3) albo ciężkiej małopłytkowości (<70 000/mm3). Jeżeli u pacjenta po 3-4 miesiącach leczenia (max. tolerowaną dawką leku) nie ma poprawy dotyczącej HBV-DNA w surowicy, leczenie preparatem należy przerwać.Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C: podskórnie w dawce 3 mln j.m. 3 razy w tyg. (co drugi dzień), zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rybawiryną (wiadomości o dawkowaniu rybawiryny i zalecenia dotyczące modyfikacji dawkowania w razie leczenia skojarzonego - zobacz ChPL rybawiryny). Pacjenci z nawrotem dolegliwości: preparat jest podawany w leczeniu skojarzonym z rybawiryną. Opierając się na wyników badań klinicznych, z których dostępne dane dotyczą leczenia poprzez 6 mies., zaleca się, by pacjenci byli leczeni preparatem w skojarzeniu z rybawiryną poprzez 6 mies. Pacjenci dotychczas nie leczeni: skuteczność preparatu jest powiększona, gdy stosuje się go w skojarzeniu z rybawiryną. Interferon alfa-2b należy podawać w monoterapii raczej w razie nietolerancji albo przeciwwskazań do stosowania rybawiryny. Interferon alfa-2b w leczeniu skojarzonym z rybawiryną: opierając się na wyników badań klinicznych, z których dostępne dane dotyczą leczenia poprzez 12 mies., zaleca się, by pacjenci byli leczeni Interferonem alfa-2b w skojarzeniu z rybawiryną poprzez przynajmniej 6 mies. Leczenie należy kontynuować poprzez następne 6 mies. (łącznie 12 mies.) u pacjentów, u których nie stwierdza się HCV-RNA w 6. miesiącu leczenia i u których przed leczeniem występowało spore miano wirusa o genotypie 1. By wydłużyć leczenie do 12 mies., należy brać pod uwagę inne niekorzystne impulsy prognostyczne (wiek > 40 lat, płeć męska, włóknienie wątroby z powstawaniem mostków). W okresie badań klinicznych u pacjentów, u których nie stwierdzono odpowiedzi wirusologicznej po 6 mies. leczenia (HCV-RNA poniżej dolnej granicy wykrywalności), nie wystąpiła trwała odpowiedź wirusologiczna (HCV-RNA poniżej dolnej granicy wykrywalności w 6 mies. po zakończeniu badania). Interferon alfa-2b w monoterapii: najlepszy moment leczenia w monoterapii nie jest jeszcze w pełni określony. Zaleca się wykorzystywanie poprzez moment 12-18 mies. Zaleca się, by stosować interferon alfa-2b w monoterapii poprzez przynajmniej 3-4 mies., a następnie oznaczyć HCV-RNA. Leczenie należy kontynuować u pacjentów z ujemnym rezultatem oznaczenia HCV-RNA.Białaczka włochatokomórkowa: rekomendowana dawka wynosi 2 mln j.m./m2 pc., podawane podskórnie 3 razy w tyg. (co drugi dzień) zarówno u pacjentów po splenektomii, jak i u tych, u których nie wykonywano splenektomii. U większości pacjentów z białaczką włochatokomórkową normalizacja jednej albo więcej zmiennych hematologicznych występuje pośrodku 1-2 mies. leczenia preparatem. Poprawa w dziedzinie wszystkich trzech parametrów hematologicznych (liczba granulocytów, liczba płytek krwi i stężenie hemoglobiny) może wymagać 6 albo więcej miesięcy. Model ten należy utrzymywać, chyba iż dolegliwość wykazuje błyskawiczny rozwój albo pojawią się symptomy ciężkiej nietolerancji.Przewlekła białaczka szpikowa: rekomendowana dawka wynosi 4-5 mln j.m./m2 pc., podawane podskórnie każdego dnia. U niektórych pacjentów nastąpiła poprawa po stosowaniu preparatu w dawce 5 mln j.m./m2 pc., podawanym podskórnie każdego dnia, w leczeniu skojarzonym z cytarybiną (Ara-C) w dawce 20 mg/m2 pc., podawaną podskórnie każdego dnia, poprzez 10 dni w miesiącu (do maksymalnej dawki dobowej 40 mg). Po uzyskaniu kontroli nad liczbą krwinek białych należy podawać max. tolerowaną dawkę preparatu IntronA (4-5 mln j.m./m2 pc. każdego dnia), by utrzymać remisję hematologiczną. Wykorzystywanie preparatu należy przerwać po 8-12 tyg., jeśli nie uzyska się przynajmniej częściowej remisji hematologicznej albo klinicznie istotnego pomniejszenia liczby komórek białaczkowych.Szpiczak mnogi: leczenie podtrzymujące - u pacjentów w fazie plateau (powyżej 50% pomniejszenie stężenia białka monoklonalnego) po chemioterapii indukcyjnej, interferon alfa-2b można podawać w monoterapii, podskórnie, w dawce 3 mln j.m./m2 pc. 3 razy w tyg. (co drugi dzień). Chłoniak grudkowy: dodatkowo z chemioterapią można podawać interferon alfa-2b podskórnie w dawce 5 mln j.m. 3 razy w tyg. (co drugi dzień) poprzez 18 mies. Zaleca się wykorzystywanie schematów podobnych do CHOP, lecz kliniczne doświadczenie dotyczy tylko schematu CHVP (cyklofosfamid, doksorubicyna, tenipozyd i prednizolon).Rakowiak: zazwyczaj służąca dawka wynosi 5 mln j.m. (3-9 mln j.m.), podawane podskórnie 3 razy w tyg. (co drugi dzień). Pacjenci z zaawansowaną chorobą mogą wymagać dawki dobowej 5 mln j.m. Podawanie leku należy przerwać na czas operacji i moment pooperacyjny. Leczenie można kontynuować tak długo, jak długo pacjent reaguje na leczenie interferonem alfa-2b.Czerniak złośliwy: jako leczenie indukcyjne, interferon alfa-2b podawany jest dożylnie w dawce 20 mln j.m./m2 pc. każdego dnia poprzez 5 dni w tyg. poprzez moment 4 tyg; obliczona dawka interferonu alfa-2b jest dodawana do 0,9% roztworu NaCl i podawana w 20-minutowym wlewie. W leczeniu podtrzymującym zaleca się dawkę 10 mln j.m./m2 pc. podawaną podskórnie poprzez 3 dni w tyg. (co drugi dzień), poprzez 48 tyg. Jeśli w okresie leczenia interferonem alfa-2b wystąpią ciężkie działania niepożądane, w szczególności jeżeli liczba granulocytów zmniejszy się <500/mm3 albo relacja AlAT/AspAT zwiększy się >5 razy ponad górnej granicy normy, należy odstawić lek do czasu ustąpienia działań niepożądanych. Podawanie interferonu alfa-2b można ponownie rozpocząć, stosując 50% poprzedniej dawki. Jeżeli po zmianie dawki utrzymuje się nietolerancja albo jeżeli liczba granulocytów zmniejszy się <250/mm3, albo relacja AlAT/AspAT zwiększy się >10 razy ponad górnej granicy normy, leczenie interferonem alfa-2b należy przerwać. Pomimo że optymalna (min.) dawka niezbędna do uzyskania pełnej poprawy klinicznej jest nieznana, należy podawać pacjentom rekomendowane dawki, a w razie wystąpienia toksyczności zmniejszać je jak opisano wyżej.
Ciąża i karmienie piersią
Interferon alfa-2b można stosować w ciąży tylko w razie, gdy potencjalne korzyści przeważają na potencjalnym ryzykiem dla płodu. U kobiet w wieku rozrodczym niezbędne jest wykorzystywanie skutecznej antykoncepcji w okresie leczenia. Interferon alfa-2b należy ostrożnie stosować u płodnych mężczyzn. Leku nie należy stosować w momencie karmienia piersią. Leczenie skojarzone z rybawiryną: rybawiryna jest teratogenna i uszkadza płód - nie należy jej stosować u kobiet w momencie ciąży (zobacz ChPL rybawiryny).
Uwagi
Ostrożnie stosować u pacjentów w ciężkim stanie ogólnym, na przykład z chorobą płuc w wywiadzie (na przykład przewlekłą obturacyjną chorobą płuc) albo cukrzycą ze skłonnością do kwasicy ketonowej, u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia (na przykład z zakrzepowym zapaleniem żył, zatorowością płucną), ciężkim zahamowaniem czynności szpiku kostnego, u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca w wywiadzie, po przebytym zawale mięśnia serca i/albo z występującymi przedtem albo aktualnie zaburzeniami rytmu serca. Zaleca się, by u pacjentów z chorobą serca i/albo z zaawansowanym stadium nowotworu wykonywać badanie EKG przed rozpoczęciem i w okresie leczenia. W okresie leczenia preparatem rzadko obserwowano ostre reakcje nadwrażliwości (na przykład pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, anafilaksja); jeśli reakcje takie wystąpią, podawanie leku należy przerwać i wykorzystać odpowiednie leczenie. Przemijająca wysypka nie wymaga przerwania leczenia. Każdego pacjenta, u którego wystąpią nieprawidłowości w czynności wątroby w okresie leczenia preparatem, należy ściśle monitorować, a leczenie należy przerwać w razie nasilenia się objawów. W okresie leczenia albo do 2 dni po zakończeniu leczenia może wystąpić obniżenie ciśnienia krwi, które może wymagać leczenia wspomagającego. U każdego pacjenta, u którego stwierdza się gorączkę, kaszel, duszność czy inne zaburzenia czynności układu oddechowego należy wykonać badanie radiologiczne klatki piersiowej. Jeśli na zdjęciu klatki piersiowej uwidocznią się nacieki płucne albo wystąpią symptomy zaburzenia czynności układu oddechowego, pacjenta należy ściśle monitorować i, jeżeli niezbędne, przerwać leczenie interferonem alfa. Należy przerwać leczenie preparatem u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby, u których stwierdzi się wydłużenie czasów będących parametrami krzepnięcia, co może wskazywać na dekompensację czynności wątroby. Przerwanie leczenia preparatem należy rozważyć u pacjentów, u których rozwinie się nowa albo nastąpi pogorszenie istniejącej dolegliwości oczu. Jeśli u pacjenta wystąpią zaburzenia psychiczne albo symptomy ze strony o.u.n., w tym symptomy kliniczne depresji, zaleca się ścisły nadzór. Jeżeli symptomy ciężkich działań niepożądanych ze strony o.u.n. utrzymują się albo ulegają pogorszeniu, należy przerwać leczenie preparatem. Jeżeli stwierdzono konieczność leczenia interferonem alfa-2b u pacjentów z ciężkimi stanami psychicznymi występującymi obecnie albo w wywiadzie, leczenie należy rozpocząć tylko po upewnieniu się, iż wykonano właściwą indywidualną diagnostykę i wdrożono odpowiednie postępowanie medyczne tego stanu psychicznego. Wykorzystywanie preparatu u pacjentów z łuszczycą albo sarkoidozą zaleca się tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem. Pacjentów z symptomami odpowiadającymi chorobom autoimmunologicznym należy poddać dokładnej ocenie i ponownie określić relacja ryzyka do potencjalnych korzyści wynikających z dalszego leczenia interferonem alfa. Przed rozpoczęciem podawania preparatu w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C należy oznaczyć stężenie TSH we krwi, leczenie preparatem można rozpocząć, jeżeli stężenie TSH udaje się utrzymać w dziedzinie normy dzięki leków. Należy zachować szczególną ostrożność dołączając interferon alfa-2b i rybawirynę do terapii HAART (zobacz ChPL rybawiryny). Podawanie interferonu alfa-2b w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami (na przykład Ara-C, cyklofosfamidem, doksorubicyną, tenipozydem) może prowadzić do powiększenia ryzyka toksyczności, jednoczesne wykorzystywanie tych produktów leczniczych może zagrażać życiu albo wywołać śmierć - niezbędne jest precyzyjne dostosowanie dawek interferonu alfa-2b i równocześnie podawanych chemioterapeutyków.
Podobne leki
Rebetron

Informacje Intron A znaczenie w Słownik leków I .

Dodaj opinię o Intron A, zadaj pytanie lekarzowi:
Pytania o Intron A, opinie i komentarze 0
  • Zostań pierwszą osobą, która skomentuje ten wpis.