Lek Trisenox

Lekarstwo TRISENOX: Trisenox
Producent leku:
Rottapharm
Wiadomości o leku:
Substancje czynne:
tlenek arsenu (III) albo arszenik (Arsenic trioxide)
konc. do przyg. roztw. do inf. 1 mg/ml 10 amp. 10 ml,
--,-- zł
Nie ma powiązanych chorób w bazie.
Brak słów najważniejszych.
Podobne leki (wg stopnia podobieństwa):
Brak podobnych leków.
Opinie specjalistów
Żaden ekspert nie wystawił jeszcze opinii dla tego leku.
Wskazania do stosowania
U dorosłych pacjentów indukcja remisji i konsolidacji ostrej białaczki promielocytowej, charakteryzującej się translokacją t (15;17) i/albo obecnością genu PML/RAR-alfa po niepowodzeniu leczenia albo w nawrocie dolegliwości. Poprzednie leczenie powinno obejmować wykorzystywanie retinoidu i chemioterapii.Nie badano współczynnika odpowiedzi innych podtypów ostrych białaczek pochodzenia szpikowego na preparat.
Działanie
System działania preparatu nie został jeszcze kompletnie poznany. Trójtlenek arsenu skutkuje zmiany morfologiczne i fragmentację DNA charakterystyczne dla apoptozy w ludzkich komórkach białaczki promielocytowej NB4 in vitro. Ponadto trójtlenek arsenu skutkuje uszkodzenie albo degradację białka fuzji białaczki promielocytowej/receptora alfa kwasu retinowego (PML/RAR-alfa). Farmakokinetyka trójwartościowego arsenu nie została scharakteryzowana. Stężenia arsenu w osoczu były największe pod koniec infuzji, a następnie bez pośpiechu malały. Przy codziennym podawaniu stężenia w osoczu osiągały stan równowagi po 8-10 dniach. Arsen jest magazynowany raczej w wątrobie, nerkach, sercu, płucach, włosach i paznokciach. Trójwartościowe postacie arsenu ulegają metylacji w organizmie ludzkim i w większości są wydalane z moczem. Średnie T0,5 preparatu wynosi 92 h.
Działania niepożądane
Częste (>1/100 i <1/10): neutropenia, trombocytopenia; hiperglikemia, hipokaliemia; parestezja; duszność, ból związany z zapaleniem opłucnej; ból stawów, ból kości; zmęczenie, gorączka; powiększenie aktywności AlAT, powiększenie aktywności AspAT, wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG. Niezbyt częste (>1/1000 i <1/100): neutropenia z gorączką, leukocytoza, leukopenia; hipermagnezemia, hipernatremia, kwasica ketonowa; wysięk osierdziowy, częstoskurcz; zapalenie naczyń; niedotlenienie tkanek, wysięk opłucnowy, krwawienia płucne; ból w górnej części brzucha, biegunka; rumień, świąd; ból pleców, nasilony ból kości, ból mięśni, ból w kończynie; ból w klatce piersiowej, nasilone zmęczenie, ból; niepoprawny rezultat biopsji szpiku kostnego, powiększone stężenie bilirubiny we krwi, hipomagnezemia. W trakcie leczenia preparatem u 13 z 52 pacjentów biorących udział w badaniach APL wystąpił przynajmniej jeden symptom zespołu różnicowania APL, charakteryzującego się gorączką, dusznością, zwiększeniem masy ciała, naciekami płucnymi i obecnością płynu wysiękowego w opłucnej albo osierdziu, z leukocytozą albo bez leukocytozy. Wydłużenie odstępu QT może prowadzić do arytmii komorowej typu torsade de pointes, która może zakończyć się śmiercią. Ryzyko torsade de pointes wiąże się z zakresem wydłużenia odstępu QT, jednoczesnym podawaniem leków wydłużających odstęp QT, torsade de pointes w wywiadzie, istniejącym przedtem wydłużeniem odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, podawaniem diuretyków nie oszczędzających potasu albo innymi stanami powodującymi wystąpienie hipokaliemii albo hipomagnezemii.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na arsen albo którąkolwiek substancję pomocniczą.
Interakcje
U pacjentów, którzy przyjmują albo wiadomo, iż przedtem przyjmowali leki powodujące hipokalemię albo hipomagnezemię (na przykład leki moczopędne albo amfoterycynę B), może być większe ryzyko wystąpienia torsade de pointes. Zaleca się ostrożność w trakcie podawania preparatu z innymi lekami, które wywołują wydłużenie odstępu QT/QTc, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III (na przykład chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid), leki przeciwpsychotyczne (na przykład tiorydazyna), leki przeciwdepresyjne (na przykład amitryptylina), wybrane antybiotyki makrolidowe (na przykład erytromycyna), wybrane leki przeciwhistaminowe (na przykład terfenadyna i astemizol), wybrane antybiotyki chinolonowe (na przykład sparfloksacyna) i inne leki, o których wiadomo, iż zwiększają odstęp QT (na przykład cyzapryd) albo leki powodujące wystąpienie hipokalemii albo hipomagnezemii. Wpływ preparatu na skuteczność innych leków przeciwbiałaczkowych nie jest znany.
Dawkowanie
Preparat należy podawać pod kontrolą lekarza mającego doświadczenie w leczeniu ostrych białaczek pod warunkiem specjalnego monitorowania. Zaleca się wykorzystywanie takich samych dawek u dzieci, dorosłych i u osób w podeszłym wieku.model leczenia indukującego remisję: lek podaje się we wlewie dożylnym w stałej dawce 0,15 mg/kg mc./dobę każdego dnia aż do osiągnięcia remisji w obrazie szpiku kostnego (poniżej 5% blastów aktualnych w komórkowym szpiku kostnym bez śladów obecności komórek białaczkowych). Jeżeli nie uzyskano remisji w obrazie szpiku kostnego aż do 50. dnia leczenia, należy przerwać podawanie leku. Model leczenia konsolidującego: leczenie należy rozpocząć od 3-4 tyg. po zakończeniu leczenia indukującego. Lek lek podaje się dożylnie w dawce 0,15 mg/kg mc./dobę, 25 dawek poprzez 5 dni w tyg. z 2-dniową przerwą, powtarzanych poprzez 5 tyg.Dostosowanie dawki. Leczenie preparatem należy przerwać, dostosować albo zakończyć przed planowanym zakończeniem leczenia w chwili, gdy odnotuje się stopień toksyczności 3, związany z leczeniem preparatem albo wyższy wg CTC. Pacjenci, u których wystąpiły reakcje uważane za powiązane ze stosowaniem preparatu, mogą podjąć ponownie leczenie dopiero po ustąpieniu objawów toksyczności albo powrotu nieprawidłowości, które wywołały przerwę, do stanu wyjściowego. W tych sytuacjach leczenie należy wznowić stosując 50% wcześniejszej dawki dobowej. Jeśli toksyczność nie występuje ponownie pośrodku 3 dni od wznowienia leczenia przy zmniejszonej dawce, można ponownie zwiększyć dobową dawkę do 100% dawki początkowej. Pacjenci, u których ponownie wystąpiła toksyczność, muszą być wykluczeni z leczenia.Lek należy podawać we wlewie dożylnym poprzez 1-2 h. W razie zaobserwowania reakcji naczynioruchowych czas trwania infuzji można wydłużyć do 4 h. Nie jest niezbędne zakładanie cewnika do żyły centralnej. Pacjenci muszą być hospitalizowani w trakcie rozpoczęcia leczenia przez wzgląd na symptomami dolegliwości i w celu zapewnienia odpowiedniego monitorowania.
Ciąża i karmienie piersią
W badaniach na zwierzętach wykazano, iż trójtlenek arsenu ma działanie embriotoksyczne i teratogenne. Preparatu nie należy stosować u kobiet w ciąży. Jeżeli preparat jest służący w trakcie ciąży, albo jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie przyjmowania leku, musi być poinformowana o potencjalnym szkodliwym działaniu na płód. W trakcie leczenia preparatem mężczyźni i kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować efektywną antykoncepcję. Arsen jest wydzielany do mleka żeńskiego - przed rozpoczęciem i w czasie terapii preparatem należy przerwać karmienie piersią.
Uwagi
Pacjenci z APL z niestabilnymi symptomami klinicznymi są szczególnie zagrożeni i niezbędne jest u nich częstsze monitorowanie stężeń elektrolitów i glikemii i częstsze wykonywanie badań laboratoryjnych czynności układu krwiotwórczego, wątroby, nerek i krzepnięcia. Pacjenci z czynnikami ryzyka wydłużenia QTc albo czynnikami ryzyka torsade de pointes powinni być monitorowani w sposób ciągły (EKG). Poprzednie leczenie antracyklinami może zwiększać ryzyko wydłużenia QT. Ryzyko wystąpienia torsade de pointes wiąże się z zakresem wydłużenia odstępu QT, jednoczesnym podawaniem leków wydłużających odstęp QT, torsade de pointes w wywiadzie, istniejącym przedtem wydłużonym odstępem QT, zastoinową niewydolnością serca, podawaniem diuretyków nie oszczędzających potasu, amfoterycyny B albo innymi stanami powodującymi wystąpienie hipokalemii albo hipomagnezemii. W razie, gdy QTc jest większe niż 500 ms przed rozważeniem wykorzystania preparatu, należy podjąć działania korygujące i dzięki serii badań EKG ponownie ocenić QTc. W trakcie leczenia preparatem należy utrzymywać stężenie potasu ponad 4 mEq/l, a stężenie magnezu ponad 1,8 mg/dl. Należy ponownie ocenić pacjentów, u których bezwzględna wartość odstępu QT > 500 ms i podjąć natychmiastowe działanie w celu skorygowania równocześnie występujących czynników ryzyka, oceniając korzyści i ryzyko powiązane z kontynuacją albo przerwaniem leczenia lekiem. Jeżeli wystapi omdlenie, pojawi się szybkie albo nieregularne bicie serca, pacjent musi być hospitalizowany i monitorowany w sposób ciągły. Należy ocenić stężenie elektrolitów w surowicy i tymczasowo - aż do spadku odstępu QTc poniżej 460 ms, skorygowania niepoprawnych poziomów elektrolitów, niewystępowania omdleń i nieregularnego rytmu serca - przerwać leczenie preparatem. Nie prowadzono badań bezpieczeństwa i skuteczności preparatu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Szczególną ostrożność należy zachować w razie podawania preparatu pacjentom z niewydolnością nerek. Istnieją ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania preparatu u dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci w wieku poniżej 5 lat nie były badane. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania preparatu u pacjentów w podeszłym wieku (większe ryzyko osłabienia czynności nerek w tej ekipie pacjentów) - należy należy zachować szczególną ostrożność.
Podobne leki