Lek Zevalin

Lekarstwo ZEVALIN: Zevalin
Producent leku:
Schering AG
Wiadomości o leku:
Substancje czynne:
ibritumomab tiuksetan (Ibritumomab tiuxetan)
zbiór do przyg. prep. radiofarmaceut. do wlewu 3,2 mg/2 ml 1 zbiór,
--,-- zł
Nie ma powiązanych chorób w bazie.
Brak słów najważniejszych.
Podobne leki (wg stopnia podobieństwa):
Brak podobnych leków.
Opinie specjalistów
Żaden ekspert nie wystawił jeszcze opinii dla tego leku.
Wskazania do stosowania
Leczenie dorosłych pacjentów z oporną na leczenie CD20+ postacią grudkowego B-komórkowego chłoniaka nieziarniczego albo pacjentów z nawrotem dolegliwości po leczeniu rituksimabem.
Działanie
Rekombinowane mysie przeciwciało monoklonalne IgG1 typu kappa, swoiste dla antygenu CD20 komórek B. Ibritumomab tiuksetan jest skierowany przeciwko antygenowi CD20, który znajduje się na powierzchni poprawnych i zmienionych nowotworowo limfocytów B. Preparat Zevalin znakowany radioizotopem [90Y] wiąże się specyficznie z komórkami B, w tym z komórkami nowotworowymi posiadającymi ekspresję antygenu CD20. Izotop itru-90 jest czystym emiterem cząstek beta, a jego średni zakres oddziaływania wynosi ok. 5 mm. W rezultacie posiada on umiejętność niszczenia zarówno komórek docelowych, jak i komórek z nimi sąsiadujących. Premedykacja preparatem rituksimab jest niezbędna w celu usunięcia krążących komórek B, co pozwoli na bardziej dokładne napromienienie komórek chłoniakowych poprzez preparat Zevalin. Rituksimab jest podawany w mniejszej dawce w porównaniu z dopuszczoną w monoterapii. Leczenie preparatem Zevalin znakowanym radioizotopem [90Y] prowadzi także do pomniejszenia liczby poprawnych komórek B CD20+. Badanie farmakodynamiczna wykazała, iż to jest symptom przemijający. Tworzenie poprawnych komórek B zaczyna się pośrodku 6 miesięcy, a pośrodku 9 miesięcy po leczeniu mediana liczby komórek B mieści się w prawidłowym zakresie. U pacjentów otrzymujących we wlewie dożylnym rituksimab w dawce 250 mg/m2, a następnie dożylne iniekcje preparatu Zevalin znakowanego radioizotopem [90Y] w dawce 15 MBq/kg m.c., mediana skutecznego okresu półtrwania we krwi preparatu Zevalin znakowanego radioizotopem [90Y] wyniosła 28 h. Gdyż radioizotop itru-90 tworzy stabilny związek z ibritumomabu tiuksetanem, biodystrybucja radioznacznika odpowiada biodystrybucji przeciwciała. Do napromienienia cząsteczkami beta emitowanymi poprzez radioizotop itru-90 dochodzi w promieniu 5 mm wokół izotopu.
Działania niepożądane
Dawka promieniowania związana z ekspozycją terapeutyczną może prowadzić do pojawienia się wtórnych postaci nowotworów złośliwych i rozwoju wad dziedzicznych. Należy upewnić się, iż ryzyko powiązane z napromienieniem jest mniejsze niż ryzyko powiązane z samą chorobą. Można spodziewać się, iż działania niepożądane wystąpią u większości pacjentów. Reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwość. Mielotoksyczność: małopłytkowość, neutropenia. Zakażenia. Wtórne nowotwory złośliwe: mielodysplazja, ostra białaczka szpikowa. Symptomy ogólne: bardzo częste - astenia, dreszcze, gorączka, ból (między innymi brzucha, głowy, pleców), podrażnienie gardła; częste - zaczerwienienie twarzy, reakcje alergiczne, ból w klatce piersiowej, karku, ze strony zmian pierwotnych, pod pachami, miednicy, złe samopoczucie, wzdęcie brzucha, symptomy grypopodobne, drożdżyca (kandydoza), zaburzenie czynności błony śluzowej, posocznica; niezbyt częste - zapalenie tkanki łącznej, symptomy przeziębienia, przypadkowy uraz, wodobrzusze, hipotermia, pomniejszenie albo podwyższenie poziomu immunoglobulin, ból w boku. Układ krążenia: częste - obniżenie ciśnienia, nadciśnienie tętnicze, tachykardia, bladość, kołatanie serca; niezbyt częste - arytmia, ekstrasystolia komorowa, migotanie przedsionków, tachykardia nadkomorowa, zaburzenia sercowo-naczyniowe, niedokrwienie serca, kardiomiopatia, prawokomorowa niewydolność serca, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył głębokich, nieprawidłowości naczyniowe, dusznica bolesna, zator płucny, krwotok, omdlenie, rozszerzenie naczyń, podwyższone ciśnienie żylne, migrena, Układ trawienny: bardzo częste - nudności, wymioty, biegunka, brak łaknienia; częste - zaparcia, niestrawność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, suchość w jamie ustnej, krwawienia z dziąseł i odbytu, smolisty stolec; niezbyt częste - drożdżyca j. ustnej (kandydoza), wrzodziejące zapalenie błony śluzowej j. ustnej, dysfagia, odbijanie się, wzdęcie, zapalenie dziąseł, języka, przełyku, żołądka, dróg żółciowych, jelit, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby, choroby ze strony zębów i języka, nasilony apetyt, krwawienie z przewodu pokarmowego, niewydolność wątroby, niedrożność jelit, zaburzenie czynności odbytnicy, bolesne parcie na stolec. Układ krwionośny i limfatyczny: bardzo regularnie - niedokrwistość, leukocytopenia, siniaki; regularnie - wybroczyny, niedokrwistość niedobarwliwa, gorączka neutropeniczna; niezbyt częste - niedokrwistość hemolityczna, pancytopenia, granolucytoza, zwiększenie węzłów chłonnych, zapalenie naczyń limfatycznych, sinica, skłonność do stworzenia siniaków. Reakcje miejscowe: częste - ból w miejscu podania leku; niezbyt częste - zapalenie albo krwawienie w miejscu wstrzyknięcia. Zaburzenia metabolizmu: częste - powiększenie stężenia LDH, powiększenie aktywności aminotransferaz, podwyższony poziom fosfatazy alkalicznej, azotu mocznikowego we krwi, hiperglikemia, hipokalcemia, pomniejszenie masy ciała, obrzęki, odwodnienie, niezbyt częste - wyniszczenie, podwyższony poziom kreatyniny, obrzęk twarzy, hiperkalcemia, hipoglikemia, hipokaliemia, bilirubinemia, hiperlipidemia, hipernatremia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hipofosfatemia, marzenie, wzrost masy ciała. Układ mięśniowo-szkieletowy: bardzo częste - ból stawów; częste - ból mięśni, kości, skurcze toniczne kończyn dolnych, osłabienie mięśni; niezbyt częste - zapalenie stawów, samoistne złamanie kości, zaburzenie czynności stawów i ścięgien. Układ nerwowy: bardzo częste - zawroty głowy; częste - lęk, bezsenność, depresja, parestezje, pomniejszona wrażliwość na dotyk, senność, rozszerzenie naczyń, zaburzenia chodu; niezbyt częste - pobudzenie, chwiejność emocjonalna, nerwowość, drżenie, ataksja, dezorientacja, drgawki, zaburzona koordynacja, encefalopatia, krwiak podtwardówkowy, hiperkinezja, neuralgia, zapalenie nerwów, nasilone wydzielanie śliny, zaburzenia mowy, zaburzenia mechanizmów myślowych, drgawki, zawroty głowy. Układ oddechowy: bardzo częste - nasilony kaszel, duszność; częste - nieżyt nosa, stany obturacyjne oskrzeli, zapalenie zatok, gardła, oskrzeli, płuc, krwawienie z nosa, zmiany głosu, ból w klatce piersiowej; niezbyt częste - astma, płyn w jamie opłucnej, nasilone wydzielanie plwociny, zaburzenia czynności płuc, opłucnej albo czynności oddechowej, hipowentylacja, hipoksja. Skóra i przydatki: bardzo częste - świąd; częste - wysypka, pokrzywka, pocenie, poty nocne, zaburzenia dermatologiczne, opryszczka narządów płciowych; niezbyt częste - półpasiec, wysypka plamkowo-grudkowa albo krostkowa, suchość skóry, trądzik, grzybicze zapalenie skóry, wyprysk, czyraczność, przerost naskórka, owrzodzenie. Narządy zmysłów: częste - zapalenie spojówek, zaburzenia widzenia; niezbyt częste - podwójne widzenie, ból gałki ocznej, zaćma, suchość oka, krwawienie do siatkówki, zapalenie rogówki, zaburzenia łzawienia, zaburzenia albo strata smaku, szum w uszach, zapalenie ucha zewnętrznego. Układ moczowo-płciowy: częste - dysuria; niezbyt częste - ból piersi, krwawienie z pochwy, zwyrodnienie mięśniakowate macicy, zaburzenia czynnościowe układu moczowo-płciowego, nietrzymanie, zatrzymanie albo częste oddawanie moczu, zaburzenia oddawania moczu, moczenie nocne, skąpomocz, krwiomocz, albuminuria, kamica nerkowa, niewydolność nerek, bolesne parcie na mocz.
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na ibritumomab tiuksetan, chlorek itru, inne białka mysie albo pozostałe składniki preparatu. Ciąża i moment karmienia piersią.
Interakcje
Interakcje z innymi produktami leczniczymi nie są znane. Nie prowadzono badań nad interakcjami z innymi lekami. Po leczeniu preparatem nie prowadzono badań w dziedzinie bezpieczeństwa immunizacji dowolną szczepionką, a szczególnie szczepionkami zawierającymi żywe wirusy. Nie badano także umiejętności do wywoływania pierwotnej albo stwierdzanej w wywiadzie chorobowym odpowiedzi humoralnej na dowolną szczepionkę.
Dawkowanie
Preparat powinien być służący wyłącznie poprzez wykwalifikowany personel medyczny uprawniony do stosowania radioizotopów w ustalonych uwarunkowaniach klinicznych. Infuzje należy przeprowadzać pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza, z bezpośrednim dostępem do sprzętu do resuscytacji. Preparat należy stosować po wcześniejszym leczeniu rituksimabem (szczegółowe wskazówki odnośnie stosowania rituksimabu można znaleźć w informacjach o produkcie). Roztwór opracowany do wlewu należy podawać w trakcie powolnej infuzji dożylnej, poprzez 10 min. Nie należy podawać preparatu przez szybkie wstrzyknięcie dożylne.Roztwór Zevalin znakowany radioizotopem [90Y] należy przygotować odpowiednio z dyrektywą dotyczącą przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości, zawartej w ChPL.rekomendowane dawkowanie. U pacjentów z liczbą płytek krwi wynoszącą 150 000/mm3 i więcej: 15 MBq preparatu Zevalin znakowanego radioizotopem [90Y] na kg m.c., do maksymalnej dawki 1200 MBq. U pacjentów z liczbą płytek krwi 100 000-150 000/mm3: 11 MBq preparatu Zevalin znakowanego radioizotopem [90Y] na kg m.c., do maksymalnej dawki 1200 MBq. Infuzję preparatu znakowanego radioizotopem [90Y] należy podawać bezpośrednio do zestawu infuzyjnego po wcześniejszym zatrzymaniu przepływu płynu. W zestawie infuzyjnym między pacjentem a portem infuzyjnym powinien znajdować się filtr o niskim stopniu wiązania białka, o gęstości 0,2 albo 0,22 mikrona. Po zakończeniu infuzji należy przepłukać zbiór infuzyjny przynajmniej 10 ml 0,9% roztworu NaCl.Leczenie obejmuje dwa dożylne podania preparatu rituksimab i jedno podanie preparatu Zevalin znakowanego radioizotopem [90Y] w następującej kolejności: dzień 1 - dożylna infuzja preparatu rituksimab w dawce 250 mg/m2; dzień 8 - dożylna infuzja preparatu rituksimab w dawce 250 mg/m2 krótko przed podaniem preparatu Zevalin znakowanego radioizotopem [90Y] jako 10-minutowa dożylna infuzja w maksymalnej dawce 1200 MBq. Aktualnie brak jednoznacznych danych dotyczących ponownego leczenia preparatem Zevalin znakowanym radioizotopem [90Y].
Ciąża i karmienie piersią
Nie prowadzono badań umiejętności rozrodczych zwierząt przy stosowaniu preparatu ibritumomab tiuksetan. Z uwagi na stwierdzone zdarzenie przenikania immunoglobuliny IgG do łożyska i jednoczesne wykorzystywanie substancji promieniotwórczej, preparatu Zevalin nie należy stosować w ciąży. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet należy wykluczyć ciążę. Kobiety i mężczyźni w wieku rozrodczym w czasie leczenia preparatem i poprzez 12 miesięcy po jego zakończeniu powinni stosować skuteczne sposoby antykoncepcji. Nie wiadomo, czy ibritumomab tiuksetan jest wydzielany z mlekiem kobiecym. Z uwagi na fakt, iż IgG jest wydzielana z mlekiem kobiecym i gdyż nie wiadomo, czy istnieje sposobność wchłaniania i immunosupresji u niemowlęcia, kobiety muszą przerwać karmienie piersią.
Uwagi
Preparatu nie należy podawać pacjentom, u których mogą pojawić się zagrażające życiu symptomy toksyczności hematologicznej. Preparatu nie należy podawać niżej wymienionym grupom pacjentów, bo nie ustalono dla nich profilu bezpieczeństwa i skuteczności jego stosowania: pacjenci, u których zajęcie szpiku komórkami chłoniakowymi jest większe niż 25%; pacjenci, których poddano przedtem radioterapii wiązką zewnętrzną obejmującej powyżej 25% aktywnego szpiku kostnego; pacjenci z liczbą płytek krwi <100 000/mm3 albo granulocytów obojętnochłonnych <1 500/mm3; pacjenci, u których przedtem przeprowadzono przeszczep szpiku kostnego albo komórek macierzystych; dzieci i młodzież poniżej 18 r.ż. Należy zwrócić szczególną uwagę na sposobność wystąpienia deplecji szpiku kostnego.
Podobne leki